Je hoeft het niet te geloven

Over Human Design, en waarom de inhoud interessanter is dan de vraag of het klopt.

De eerste keer dat iemand mij over Human Design vertelde, haakte ik af. Het kwam voort uit een ervaring van een man in de jaren tachtig die zei dat hij een systeem doorkreeg. Het combineert astrologie, de I Tjing, de Kabbalah, het chakrasysteem en iets wat kwantumfysica wordt genoemd, en op basis van je geboortetijd rolt er een schema uit dat vertelt hoe jij in elkaar zit.

Ik ben iemand met beide benen in de klei. Bij zulke woorden gaan mijn wenkbrauwen omhoog.

Daarmee zeg ik niet dat alles verklaarbaar is. Er gebeuren dingen die ik niet kan uitleggen. Je denkt aan iemand en dan belt diegene. Je loopt een kamer binnen en voelt meteen dat er iets speelt. Hoe dat werkt weet ik ook niet.

En toch werk ik er nu mee. Ik heb de opleiding gevolgd, maar mijn mening over de herkomst is daardoor niet veranderd.
Er gebeurde alleen wel iets toen ik naar mijn eigen chart keek.

Wat er gebeurde

Er stond iets in over hoe ik beslissingen neem. Via iets in mijn buik, dat ja of nee zegt voordat mijn hoofd erover heeft nagedacht. Jarenlang had ik lijstjes gemaakt met voors en tegens, omdat dat de verstandige manier leek.

Ik las het en ik dacht: ja, natuurlijk.
Ik wist het al, ik had er alleen nooit woorden voor gehad, en ik had er zeker nooit toestemming voor gevoeld.

Want dat is wat er in de praktijk gebeurde. Ik nam altijd een beslissing op gevoel, en daarna ging ik hem verantwoorden alsof ik hem beredeneerd had.
Voor anderen, en eerlijk gezegd ook voor mezelf.

De vraag die er niet toe doet

Die vraag krijg ik vaak, en ik vind hem niet zo interessant.

Een spiegel hoeft niet waar te zijn om te werken. Hij laat je iets zien wat je van binnenuit niet kunt zien, en of dat glas volgens een oude of een nieuwe methode is gemaakt verandert niets aan wat je erin ziet.

Human Design werkt zo. Er komt een schema uit met vaktermen die je in het begin niet begrijpt, en dan lees je iets waarvan je denkt: dat klopt.
Of juist: dat klopt helemaal niet.
Allebei is bruikbaar, want in beide gevallen ben je aan het kijken naar hoe jij werkt. En dat is precies wat we doorgaans nooit doen.

Je hoeft het niet te geloven. Alleen maar te ervaren.

––

Wat het niet is

Het is geen voorspelling. Er staat niet in wanneer je de liefde van je leven ontmoet of welke baan je moet nemen.

Het is ook geen excuus. “Ik ben nou eenmaal een Projector, dus ik kan geen veertig uur werken” is precies het soort zin waar ik niks mee kan. Een lens is bedoeld om beter te kijken, niet om ergens onderuit te komen.

En het is al helemaal geen hokje. Er zijn vijf types en er zijn acht miljard mensen, dus reken maar uit hoe grof die indeling is.
Het is een manier van kijken.

Waar het bij mij het meest opleverde

Het eerste is toestemming.
Niet om iets nieuws te worden, maar om te stoppen met vechten tegen hoe ik al ben. Ik heb jaren geprobeerd om planmatiger te werken, omdat dat efficiënt zou zijn. Ik heb agenda’s gekocht, je wil niet weten hoeveel, haha. Ik heb systemen opgezet. En elke keer liep het na drie weken vast, en dan concludeerde ik dat ik niet gedisciplineerd genoeg was.

Toen ik las hoe mijn energie werkt, viel dat kwartje. Ik werk in golven, en een systeem dat elke dag hetzelfde van me vraagt gaat het nooit worden. Dat scheelt een hoop zelfverwijt.

Het tweede gaat over anderen.
Als je ziet dat iemand anders in elkaar zit dan jij, wordt een hoop irritatie ineens iets anders. Je partner die eerst wil praten voordat hij weet wat hij vindt. Je collega die drie dagen nodig heeft voor een besluit dat jij in een seconde neemt.
Dat is iemand die op zijn eigen manier werkt.

Hoe ik het gebruik

De Oorsprong wordt uitsluitend bij betreffende cursussen gegeven.
In mijn begeleiding is een Human Design chart nooit het uitgangspunt. Ik gebruik het als hulpmiddel om de Oorsprong te maken, gebaseerd op de MotiFleX®-methodiek. Ook dat is geen absolute waarheid. Past het niet, dan is het nog steeds bruikbaar om jezelf te bevragen over hoe het dan wel bij jou werkt.

We beginnen bij waar jij nu staat en wat er speelt.

Een gewoon Human Design-rapport vertelt je wat je bent. Je type, je autoriteit, welke centers open zijn. Interessant, maar je blijft achter met de vraag: en nu?

Ik heb daarom een eigen instrument gebouwd waarin ik die gegevens door vijf fasen lees.

Stilstaan en zien
De Oorsprong lezen
Loslaten en buigen
In beweging komen
Verankeren

Dat zijn de vijf fasen van mijn MotiFleX®-methodiek, en elk onderdeel krijgt in elke fase een andere betekenis. Want wat je nodig hebt als je stilstaat, is iets anders dan wat je nodig hebt als je in beweging komt. En jouw manier van stilstaan is niet die van een ander.

Tot slot

Ik heb geen mening over de herkomst van dit systeem, en ik ga niet doen alsof ik weet hoe het kan dat het zo vaak raak is.

Wat ik wel zie, keer op keer, is dat mensen iets lezen over zichzelf en dan even stil worden. Omdat iemand eindelijk woorden geeft aan iets wat ze altijd al wisten en nooit hardop hadden gezegd.

Ik ben niet de juf met het antwoord. Ik ben degene die het licht voor je aandoet.

Groeien . Voelen . Loslaten

Wil je een keer iets met me delen of heb je vragen?
Dat kan op verschillende manieren.
Stuur me een Whatsapp bericht, email of klik op de button hiernaast voor een gratis en vrijblijvende kennismaking.

Kennismakingsgesprek plannen Stuur me een whatsapp

Wil je hier verder mee? Kijk eens naar het cursusaanbod.