Neurodivergent op de werkvloer

Het werk kun je.
Het eromheen sloopt je.

Je levert goed werk. En dan kom je thuis en kun je niets meer.

Wat je opbreekt zit zelden in het vak zelf. Het zit in de kantoortuin, in de vergadering die uitloopt, in de collega die er even bij komt staan, en in de afspraken die niemand heeft opgeschreven maar die iedereen blijkbaar kent.

Voor wie autisme, ADHD, dyslexie of iets anders heeft waardoor prikkels harder binnenkomen. Met of zonder diagnose.

Waar je dit aan merkt

Het valt op je werk niemand op

Je hebt je dag doorstaan en thuis is er niets meer over.

Geluid dat niemand hoort, hoor jij de hele dag.

Je weet drie dagen van tevoren dat er een overleg aankomt.

Je vraagt om duidelijkheid en krijgt te horen dat je moeilijk doet.

Je bent eerder klaar dan de rest en struikelt over het mailtje dat erbij hoort.

Je houdt je de hele dag in, en ’s avonds klapt alles eruit.

Je hebt geen diagnose, of juist wel, en op je werk verandert er in allebei de gevallen niets.

Een masker.

Acht uur jezelf inhouden
is ook werk.

De woorden

Neurodivers gaat over een groep, neurodivergent over jou

Die twee lopen overal door elkaar, tot in vacatureteksten toe.

Neurodiversiteit

Het gegeven dat breinen van elkaar verschillen, over de hele mensheid. Zoals biodiversiteit iets zegt over een bos en niets over één boom.

Neurodivers

Een groep waarin verschillende breinen zitten. Een team kan neurodivers zijn. Een mens niet.

Neurodivergent

Jij, als je brein anders werkt dan de norm. Dit is het woord dat over een persoon gaat, en het woord dat je zoekt.

Neurotypisch

Iemand wiens brein binnen de norm valt. Ook dat is een beschrijving en geen oordeel.

En daar zit het hem

Elke werkvloer is al een neurodiverse groep. Dat hoeft niemand in te voeren, het is er gewoon. De vraag is of de plek meebeweegt met de mensen die er staan. Lees wat de woorden betekenen →

Wat je eraan kunt doen

Er hoeft niets weg, het moet op elkaar gaan passen

Eerst kijken wat de dag van je vraagt

De meeste mensen die vastlopen weten precies wat ze niet volhouden, en niet waarom. Zodra je uit elkaar haalt wat een werkdag van je vraagt en wat jij nodig hebt om te kunnen werken, wordt zichtbaar waar het schuurt.

Dat is minder zwaar dan het klinkt. Het begint met opschrijven wat er op een gewone dinsdag gebeurt.

Daarna pas iets veranderen

Soms is het de plek waar je zit. Soms de volgorde van je dag. Soms een gesprek dat je nog moet voeren met degene die over je rooster gaat.

In de cursussen werk je dat zelf uit, in je eigen tempo, met je eigen werkboek erbij. Alles wat je opschrijft blijft van jou.

Zullen we er een keer samen naar kijken?

In een kwartier vertel je wat er speelt. Daarna weet je of een cursus genoeg is, of dat je liever iemand naast je hebt lopen.