De druk die je jezelf oplegt.

De lat ligt niet buiten je, hij ligt binnenin.
Niemand legt de lat zo hoog als jij bij jezelf. Dit artikel gaat over de druk die je jezelf oplegt, thuis, op je werk en in je studie, en waarom nog harder je best doen hem niet wegneemt.

De eis die niemand stelt

Niemand vraagt van je dat je die ene mail nog beantwoordt voordat je gaat slapen. Niemand heeft gemerkt dat je dat verslag een vierde keer hebt doorgelopen, of dat je het huis nog snel hebt opgeruimd voordat er iemand langskwam. Er staat ’s avonds niemand naast je bed die zegt dat je vandaag te weinig hebt gedaan.
En toch is dat ongeveer wat je zelf denkt als het licht uitgaat.

Het maakt niet zoveel uit in welke hoek van je leven het zit. Op je werk is het de presentatie die af moet en het bericht dat je nog een keer naleest. Thuis is het de was, de planning en het gevoel dat je nooit helemaal klaar bent.
Studeer je, dan is het het appje dat je tien keer herleest voordat je het durft te sturen, en het idee dat je achterloopt op de rest. Een lat die iemand anders neerlegt, kun je weigeren. Deze niet, want je hebt hem zelf opgehangen, en hij gaat overal met je mee.

Waarom harder werken niet helpt

Van binnen voelt deze druk niet als te veel willen. Het voelt eerder als: pas als dit af is en klopt, kan ik eindelijk ontspannen, want dan kan niemand er iets van zeggen. Zo bekeken is het een soort alarm dat ooit is aangezet en daarna nooit meer is uitgegaan.

En daarom helpt nog harder je best doen ook niet. Dat alarm reageert niet op de taak die voor je ligt. Het komt uit een tijd waarin je ergens leerde dat het pas veilig was als alles af en goed was. Je herkent het aan de kleine dingen: een verstuurde mail die je nog eens naleest om te zien of er niks in staat wat verkeerd kan vallen, of het opruimen nog voordat de schoonmaker komt. Dat kost energie die op geen enkele urenlijst staat.

Waar die lat vandaan komt

Zo’n hoge lat ontstaat niet uit het niets. Hij is opgebouwd uit alles wat je jarenlang hebt opgevangen: waar thuis waardering voor was en waarvoor niet, welke prestaties werden opgemerkt en welke moeite vanzelfsprekend werd gevonden, en wat er gebeurde als je iets een keer niet haalde. Ergens onderweg werd die maatstaf van jou, en vanaf dat moment zag je hem niet meer als iets van buiten.

Wat ik in mijn werk het vaakst tegenkom, is dat mensen denken dat ze gewoon te veeleisend zijn. Maar als iemand tegenover me zit en opsomt wat hij die week allemaal niet goed deed, vraag ik op een gegeven moment wie het eigenlijk gemerkt zou hebben.
Meestal valt het dan even stil, en komt er iets als: eigenlijk niemand. En als niemand het merkt en het weegt toch, dan gaat het allang niet meer over de taak.

Wat het op den duur kost

De eerste tijd gaat het meestal goed. Je haalt wat je jezelf oplegt, en dat lijkt te bevestigen dat de lat blijkbaar realistisch was, dus mag hij een stukje omhoog.
De rekening komt later, en zelden als een groot dramatisch moment. Het is eerder een verandering in de sfeer van je dagen: rust die geen rust meer is omdat je hoofd doorgaat, een kortere lont dan je van jezelf kent, en hoe snel je oordeel over jezelf klaarstaat zodra er iets kleins misgaat.

Dat is precies het verkeerde moment om nog harder aan jezelf te gaan werken. Beter kijk je dan van wie die eis eigenlijk was.

Benieuwd hoe die lat er bij jou uitziet? Doe hier de gratis quiz

Je hoeft jezelf niet te verbeteren

Ik werk als persoonlijk begeleider en ondersteun de persoonlijke ontwikkeling. Maar ik geloof niet zo in jezelf verbeteren.
Wie zichzelf gaat verbeteren, gaat er stilzwijgend van uit dat er iets mis is: nog niet goed genoeg, nog even doorbijten.
Dat is dezelfde stem als het alarm, maar nu met een werkboek erbij.

Waar ik wel in geloof, is de omgekeerde beweging.
Kijken wat er allemaal overheen ligt, en wat daarvan eigenlijk van jou is.
Er is niets kapot aan je. Er ligt alleen een hoop overheen.

Als je hier iets mee wilt

– Vraag je bij de eerstvolgende eis die je jezelf stelt af wie het zou merken als je het niet deed, of dat nu op je werk is, thuis of in je studie.

– Let op het woord moeten in je eigen zinnen. Het is de betrouwbaarste aanwijzing dat er iets meespeelt dat niet van jou komt.

– En merk je dat je pas kunt ontspannen als alles af is, vraag je dan af wanneer je dat voor het eerst dacht. Dat ligt meestal verder terug dan waar je vandaag druk over maakt.

Wie heeft die lat opgehangen?

Zes vragen, twee minuten. Geen cijfer en geen goed of fout. Aan het eind zie je welke vorm die lat bij jou aanneemt.

Doe de gratis quiz

Zolang je blijft rennen om die lat te halen, is rust iets wat er nog bij moet.
En dat werkt niet.

Daarom heb ik deze aanbieding voor je klaarstaan.

In acht korte lessen kijk je naar wat rust eigenlijk is, waarom je onrust je iets te vertellen heeft, en hoe je er weer dichter bij komt.
Niet nog iets erbij leren, maar kijken wat er allemaal overheen ligt.

Je hebt drie maanden toegang en je mag de lessen zo vaak doorlopen als je wilt. Je bouwt zo je eigen groeiboek op. Want wat je de tweede keer leest is vaak iets anders dan de eerste keer, omdat jij ondertussen bent veranderd.

Je vult alleen je mailadres in. Je krijgt een mail om je account te activeren en daarna kun je beginnen.

Gratis mini-cursus: Over rust

Acht korte lessen, drie maanden toegang, en je mag ze zo vaak doorlopen als je wilt.

Ontvang gratis

Artikelen

De druk die je jezelf oplegt.