Mijn verhaal
De jas die niet paste
Over opleidingen, banen en een bedrijf die op papier klopten.
En over het moment dat je merkt dat iets niet van jou is.
Lange tijd heb ik gedaan wat veel mensen doen die zich altijd te veel voelen, die anders denken en doen: ik probeerde ergens te passen.
Te druk, te gevoelig, te aanwezig, te veel vragen.
Als je dat lang genoeg hoort, ga je zoeken naar een plek waar je wél goed genoeg bent. Dus koos ik opleidingen, banen die er op papier prima uitzagen. En ja zelfs partners, omdat ik telkens dacht dat het aan mij lag. Ik niet goed genoeg was, of te veel, of te weinig…
En daarnaast probeerde ik van alles. Ik ben ICT-er geweest. Verkoopster, nagelstyliste, kapper. Haha, ja, echt van alles heb ik gedaan. Ik heb heel wat jassen gepast in mijn leven.
Uiteindelijk werd ik gediplomeerd zorgprofessional. Ik begeleidde mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en tot de samenleving, en ik deed dat goed. Cum laude geslaagd.
Dit was hem. Dit paste.
Er was alleen één probleem
In de zorg moet alles verantwoord kunnen worden. Volgens systeem en regel, protocol en plan. Mensen niet aanraken, geen aai over de bol of een hand op de schouder.
Veel tijd achter de computer om aan alle regeltjes te voldoen, terwijl ik die tijd en die aandacht liever aan de mensen zelf had gegeven.
Zo werk ik niet. Zo ben ik gewoon niet.
Ik deed het meeste op gevoel, omdat ik het na al die jaren gewoon aanvoelde.
Onbewust bekwaam noemen ze dat.
Maar wat er niet in een formulier past, telt daar niet mee.
Toen kwam Roger
Roger is de liefde van mijn leven en een zielenconnectie.
Samen bouwen we, spiegelen we elkaar, en tillen we elkaar telkens weer omhoog.
We hadden allebei een hoop ambitie en we wilden iets van onszelf. Dus werden we ondernemers.
Bijna acht jaar lang hadden we een franchise in de uitzendwereld. We hebben geknokt. We hebben ons door corona heen gevochten. We bouwden een prachtige locatie op.
Ik vond het heerlijk om mensen een podium, een opstap te geven naar een passende baan en een toekomst.
Maar de tijden veranderden. En we voelden allebei dat die jas ons niet meer paste. Te strak. Te zakelijk.
In die laatste jaren stond het mijlenver van wie ik echt ben, of eigenlijk van wie we allebei zijn.
De moeilijkste keuze
Het loslaten van dat hoofdstuk was misschien wel de moeilijkste en dapperste keuze die ik ooit maakte. Want ja, dat was onze zekerheid.
Maar wat ga je dan doen?
We hadden iets opgebouwd, iets waar we trots op zijn, en dan voel je toch dat het knelt.
Dat je jezelf erin verliest en dat het gewoon niet meer past.
We waren totaal uitgeput toen we stopten.
En eerlijk? Het voelde niet als opgeven, het voelde als eindelijk weer ademen. Als onszelf terugvinden.
Al die jaren had ik jassen gepast die niet van mij waren.
En pas toen ik ze allemaal had uitgetrokken, begon ik te voelen wat er dan wel onder zat.
De geleerde les
Je lijf weet eerder dan je hoofd dat iets niet past.
Dat is wat ik hieruit heb meegenomen. Iets kan er op papier perfect uitzien en toch niet kloppen. Een baan, een opleiding, een leven dat volgens alle logische maatstaven in orde is. Waarvan iedereen zegt dat je er blij mee mag zijn.
En toch dat knagende gevoel dat het niet helemaal van jou is.
Dat je een rol speelt in plaats van jezelf te zijn.
Dat gevoel is geen ondankbaarheid en het is geen aanstellerij. Het is informatie.
Je hoeft niet meteen alles overhoop te gooien. Maar je mag die knagende stem wel serieus nemen.
Want een jas die niet past, blijft niet passen. Hoe lang je hem ook aanhoudt.
En soms is het uittrekken van die jas, hoe eng ook, precies het begin van weer ademen.
Met liefde en passie, met heel mijn hart en ziel.
Wil je hier verder mee? Kijk eens naar Werken vanuit wie je bent.