Mijn verhaal
Hard van buiten
Over een schild dat je niet bewust kiest, een mond als een scheermes.
En waarom scherpte bijna nooit het hele verhaal is.
In het vorige verhaal vertelde ik je hoe ik me nergens thuis voelde.
Gepest, van de kleuterschool tot en met het MBO.
En toen ik me als kind nergens veilig voelde, gebeurde er iets. Ik ging mezelf beschermen. Niet omdat ik dat bewust besloot, het gebeurde gewoon.
Een bek als een scheermes
Bij mij ging dat zo: ik werd steeds extraverter. Steeds luidruchtiger naar buiten toe. Harder voor mensen om mij heen. En het woord zelfbescherming is daar eigenlijk nog een te lief woord voor.
Ik zorgde ervoor dat niemand me klein kreeg en als dat voor mijn gevoel toch even dreigde te gebeuren, dan had ik altijd nog mijn mond. Heel plat gezegd: een bek als een scheermes. En dat mes was scherp, geloof me!!
Ik kon raak slaan met woorden, precies daar waar het pijn deed. Het was mijn manier om overeind te blijven, om vóór te zijn dat een ander mij zou raken. Eerst zelf uithalen, dan kon ik tenminste niet meer gekwetst worden.
Dacht ik…
Ik werd er ook wantrouwend van. Ik geloofde niet in anderen, maar eigenlijk ook niet in mezelf.
Ik hield iedereen op afstand met mijn scherpte, en ondertussen stond ik daar, achter die muur, en voelde me eenzamer dan ooit.
Hier komt het eerlijke stuk
Diep van binnen ben ik dat helemaal niet.
Ik ben niet iemand die zo hard is, dat scherpe, dat was nooit wie ik echt was. Het was een schild.
En een schild draag je niet omdat je hard bent, je draagt het omdat je zacht bent, en dat zachte wilt beschermen.
Ik verlangde eigenlijk maar naar één ding: leven uit liefde. Niet uit angst, niet uit wantrouwen, niet met mijn stekels overeind.
Misschien is dat de reden dat ik ondanks alles toch altijd mijn onderbuik ben blijven volgen. Ik nam beslissingen in mijn leven, niet gemakkelijk, maar achteraf meestal de juiste. En als het niet de juiste beslissing was, dan was het meestal al iets dat ik diep van binnen al wist, maar niet wilde geloven.
Maar dat begreep ik toen nog niet. Ik was vooral bezig met overleven. Mezelf groot houden, luid, scherp, onaantastbaar.
En het zou nog jaren duren voordat ik dat schild durfde neer te leggen.
De geleerde les
Hardheid is bijna nooit het hele verhaal.
Als iemand scherp is, afstandelijk, altijd een gevat antwoord klaar heeft… dan is de kans groot dat daaronder iets heel zachts zit dat beschermd wil worden. Dat gold voor mij.
Misschien ken jij ook wel zo iemand, of ben je het zelf.
Een schild is niet slecht. Het heeft ooit beschermd toen je dat nodig had.
Maar het is goed om af en toe te voelen: draag ik dit nog omdat het me beschermt? Of draag ik het uit gewoonte, terwijl het me eigenlijk vooral eenzaam maakt?
Je hoeft je schild niet in één keer weg te gooien. Maar je mag het wel eens even neerleggen bij iemand die het veilig maakt.
En dat begint bij de veiligste plek die er is: bij jezelf.
Mijn verhaal is mijn waarheid, en dat wil niet zeggen dat het ook de jouwe is.
Doe ermee wat voor jou goed voelt.
Ik hoop alleen dat je weet dat je niet alleen bent.
Wil je hier verder mee? Kijk eens naar Thuiskomen bij jezelf.