Mijn verhaal
Ik paste nergens
Over opgroeien als jongste in een klein dorp, jaren gepest worden.
En een radar die daardoor nooit meer uitging.
Toch maar even bij het begin beginnen. Want dat begin verklaart eigenlijk alles.
Ik groeide op als jongste, met een broer en een zus die elf en negen jaar ouder zijn dan ik. Ik hou heel veel van mijn familie hoor, ze hebben altijd naar eer en geweten voor me gezorgd en me door alles heen bijgestaan.
Maar als klein meisje had ik natuurlijk niet echt aansluiting in leeftijd. En ook niet in mijn omgeving. We woonden in een klein dorp op de grens van Drenthe en Groningen.
Ergens, van jongs af aan, voelde ik me daar nooit helemaal thuis. Of ik dat anders-zijn nou meekreeg of zelf voelde, dat weet ik niet eens precies… maar het zat in me. Het gevoel dat ik niet helemaal paste.
Nergens.
En toen kwam school
En dat gevoel werd in mijn schooltijd alleen maar groter.
Ik werd gepest, van de kleuterschool tot en met het MBO. Ik fietste meer dan eens huilend naar huis. Ondergespuugd, geslagen, mijn fiets vernield.
Er waren momenten waarop mensen die ik mijn vrienden noemde er gewoon bij stonden. En soms zelfs meededen, om maar populair te zijn. Om zelf niet de zondebok te hoeven worden.
“Laat niet over je heen lopen, sla er maar op”, kreeg ik thuis te horen. Maar hoe sla je terug tegen iets dat niet alleen je lijf raakt, maar vooral je gevoel van eigenwaarde?
Wat je dan leert
Ik vertel dit niet om medelijden. Ik vertel het omdat ik geloof dat juist daar iets is geboren.
Want als je je als kind nergens veilig voelt, leer je iets wat anderen nooit hoeven te leren.
Je leert aanvoelen wie het oprecht met je meent en wie niet. Je leert lezen wat er onder iemands woorden zit. En je leert om altijd op je hoede te zijn… je antennes staan nooit helemaal uit.
Lang heb ik dat als een last gezien.
Maar inmiddels weet ik dat precies dat mijn kracht is geworden. Die radar, dat haarscherpe aanvoelen. Ik voel wat er speelt onder de oppervlakte, ook als iemand het zelf nog niet in woorden heeft.
Mijn anders-zijn werd langzaam mijn kracht.
De geleerde les
Niet alles wat pijn doet, is alleen maar schade.
Jarenlang dacht ik dat er iets mis was met mij. Dat ik te anders was, te veel, te gevoelig voor deze wereld.
Ik zag het als een gebrek, iets wat ik moest wegstoppen of overschreeuwen. Opboksen tegen iets waar ik zelf in begon te geloven.
Maar precies dat wat me anders maakte, blijkt nu mijn grootste kracht.
Die gevoeligheid, dat aanvoelen, dat fijne radertje dat altijd aanstaat.
Het is geen tekort. Ik herkende het alleen nog niet als iets waardevols.
En dat is misschien ook iets voor jou om bij stil te staan. Dat ding waarvan je denkt dat het je in de weg zit… is dat echt een gebrek?
Of is het iets wat alleen nog wacht tot jij het omarmt?
Wil je hier verder mee? Kijk eens naar Thuiskomen bij jezelf.