Waarom ik met cursussen werk, en hoe ze zijn opgebouwd.
Ik had ook kunnen kiezen voor alleen gesprekken. Dat is wat de meeste begeleiders doen, en het is een prima vorm.
Maar er is een groep mensen voor wie een gesprek niet het beste beginpunt is, en juist die groep zit vaak het langst met iets in de knoop.
Praten vraagt van je dat je meteen antwoord geeft. Er zit iemand tegenover je, er valt een stilte, en je voelt dat je iets moet zeggen. Dus je zegt iets…
Meestal het antwoord dat het snelst beschikbaar is, en dat is zelden het antwoord dat het diepst zit.
Voor sommige mensen werkt dat prima. Anderen rijden na een gesprek naar huis en bedenken pas onderweg wat ze eigenlijk hadden willen zeggen.
Een cursus haalt die druk weg. Je kunt een vraag lezen, hem weer wegleggen, en er drie dagen later op terugkomen. Er is niemand die wacht.
Als je iets zelf uitzoekt, is het van jou.
Ik zou je kunnen vertellen hoe jij in elkaar zit, en waarschijnlijk zou ik het nog aardig raden ook. Maar dan heb je mijn inzicht in handen, en de eerste keer dat het schuurt val je terug op wat ik zei.
Wat je zelf hebt gevonden, blijft. Daarom stel ik vragen, ook in de cursussen.
De volgorde is niet willekeurig. Elke cursus volgt de fasen van MotiFleX®: eerst stilstaan bij hoe het nu is, dan kijken hoe het van nature zou kunnen zijn, dan onderzoeken wat je hebt aangenomen omdat het moest, en pas daarna in beweging komen.
Als je begint met veranderen zonder eerst te kijken, verander je meestal het verkeerde. Begin je met een ideaalbeeld zonder eerst rust, dan wordt dat ideaalbeeld de volgende lat waar je onderdoor gaat.
Ik geef geen huiswerk en ik stel geen deadlines. Dat is een bewuste keuze.
Zodra er een tempo van buiten wordt opgelegd, gaat een deel van je aandacht naar het bijhouden van dat tempo. Je bent dan bezig met op schema blijven, en wat er staat komt op de tweede plaats.
Sommige dingen kun je op een dinsdag gewoon niet aan. Dan leg je het weg, en dat is verstandig. Een cursus die je twee maanden laat liggen en daarna oppakt, werkt beter dan een cursus die je afraffelt omdat het moet.
Daarom staat er wel een toegangstermijn op, en daarbinnen geen schema.
Elke les bestaat uit twee delen: iets om te lezen of te bekijken, en daarna vragen waarop alleen jij het antwoord hebt.
Dat eerste deel is het aanbod. Ik leg iets uit, zet dingen naast elkaar en stel een andere manier van kijken voor.
In het tweede deel ga je zelf aan het werk. Bij een uitleg lezen knik je makkelijk mee. Pas als je hem op jezelf moet toepassen, merk je of hij ergens landt.
Een cursus is geen behandeling en geen therapie. Als er iets speelt dat om hulpverlening vraagt, is dit niet de plek, en dan zeg ik dat ook.
Het is ook geen vervanging voor begeleiding. Sommige mensen hebben genoeg aan een cursus. Anderen merken halverwege dat ze er in hun eentje niet uitkomen, en dat is gewoon informatie.
Je kijkt liever eerst zelf voor je erover praat. Tussen een vraag en een antwoord heb je tijd nodig. Een spreekkamer trekt je minder dan je eigen huis, en het bevalt je dat er niemand meekijkt.
Herken je jezelf daar niet in, dan is een gesprek waarschijnlijk een betere ingang. Ook dat is goed om te weten.
Dan is een cursus een goed beginpunt. Herken je jezelf er niet in, dan is een gesprek waarschijnlijk een betere ingang. Ook dat is goed om te weten.
