Artikelen
Je leven verandert op een dinsdag.
Je leven verandert op een dinsdag
Niet op een retraite, niet na dat ene boek.
Gewoon ergens tussen de boodschappen en de was, op een moment waarvan je op dat ogenblik niets bijzonders merkt.
We hebben een vreemd idee over verandering. We denken dat het groots moet zijn. Een reis naar iets ver weg. Een week zonder telefoon in een huisje in de bossen. Een besluit dat je met hoofdletters in je agenda schrijft.
En dan komen mensen terug van zoiets, helemaal opgeladen, vol goede voornemens. Prachtig. Ik gun het iedereen. Maar drie weken later staan ze weer om zeven uur ’s ochtends met hetzelfde gezicht bij hetzelfde aanrecht, en is er niets veranderd behalve dat ze zich nu ook nog schuldig voelen.
Dat komt niet omdat ze niet genoeg wilden. Het komt omdat het echte werk helemaal niet daar gebeurt.
Het gebeurt op een dinsdag. In je eigen keuken. Op het moment dat iemand je iets vraagt en je “ja hoor, prima” zegt terwijl er iets in je borst zachtjes nee zei.
Duizend kleine momenten
Kijk eens naar een gewone dag van jou. Niet een bijzondere. Gewoon een dinsdag.
De wekker gaat en je pakt meteen je telefoon, nog voor je goed en wel wakker bent. Iemand appt of je iets kunt overnemen en je typt ja terwijl je maag samentrekt. Je collega vraagt hoe het gaat en je zegt goed, want de eerlijke versie duurt te lang en het is niet het moment. ’s Avonds staat er iets op tafel dat je niet had willen eten, en je eet het, want ach.
Niets daarvan is erg. Stuk voor stuk zijn het onbeduidende dingetjes. Als iemand je ’s avonds zou vragen of je jezelf die dag ergens hebt weggecijferd, zou je verbaast nee zeggen. Er is niets gebeurd.
En toch. Als je dat honderd keer per week doet, en je doet het al twintig jaar, dan is er wel degelijk iets gebeurd. Dan is er laag na laag over je heen komen liggen, zonder één dramatisch moment, zonder aanwijsbare dader.
Zo raak je jezelf kwijt. Niet met een klap. Met duizend kleine ja’s.
“Niemand raakt zichzelf kwijt in één keer.
Het gaat met kleine stukjes tegelijk, op dagen waarop niets bijzonders gebeurt.”
–
–
De goede kant van dat nieuws
Dit klinkt somber, maar er zit iets moois in verstopt.
Want als je jezelf kwijtraakt in het alledaagse, dan is dat ook de plek waar je jezelf terug kunt vinden. Precies daar. Bij dezelfde wasmand, in hetzelfde gesprek, op dezelfde dinsdag.
Je hoeft niet weg. Je hoeft niets groots te organiseren. Je hoeft niet eerst rust te creëren voordat je mag beginnen. Alles wat je nodig hebt zit al in je dag, verstopt in momenten die zo klein zijn dat je ze nu nog over het hoofd ziet.
Ik zeg hier bewust niet dat je aandachtig moet afwassen. Dat hoor je overal en het is mij te braaf. Het gaat niet om de afwas. Het gaat erom dat je bij de afwas iets tegenkomt: het lijstje in je hoofd, het gesprek dat je nog moet voeren, de gedachte die je al drie dagen wegduwt. Dat is de informatie. Niet het bordje.
Waar je het kunt merken
Een paar plekken waar het bij bijna iedereen zichtbaar wordt.
Het moment vlak voor je ja zegt. Er zit een kleine ruimte tussen de vraag en je antwoord. Meestal een halve seconde. Daarin voel je precies wat je wilt. En meestal ga je er dwars overheen, omdat het antwoord al klaarlag voordat de vraag gesteld werd. Als je iets wilt oefenen, oefen dan met die halve seconde. Niet met het antwoord. Met de pauze.
De auto op je eigen oprit. Je bent thuis, de motor staat uit, en je blijft nog even zitten. Iedereen doet dit. Bijna niemand vraagt zich af waarom. Wat is er zo zwaar aan die tien meter naar de voordeur? Daar zit een antwoord, en het is zelden het antwoord dat je verwacht.
Wat je zegt als iemand vraagt hoe het gaat. Niet om voortaan je hele hebben en houden op tafel te gooien bij de kassa, want dat is ook geen leven. Maar merk het op. Merk op hoe snel dat “goed hoor” eruit rolt, en of het waar was.
Het uur dat je verliest. Iedereen heeft er één. Scrollen, series, de koelkast openen en weer dichtdoen. Dat uur is niet je vijand, het is een verkeerslicht. Ergens vraagt iets in jou om lucht, en dit is de enige manier die je nog kent om het te geven.
Klein blijft, groot verdampt
Wat ik in de jaren dat ik hiermee werk het vaakst zie misgaan, is niet dat mensen te weinig willen. Het is dat ze te groot beginnen.
Ze besluiten alles anders te gaan doen. Ze zeggen vanaf nu nee. Ze gaan elke ochtend een half uur schrijven, ze gaan hun grenzen aangeven, ze gaan dat gesprek voeren met hun moeder. En dan houdt het na negen dagen op, en zit er weer een teleurstelling bij op de stapel.
Terwijl het kleine blijft. Eén ja die je deze week een nee laat worden. Eén keer wachten in die halve seconde. Eén avond waarop je merkt dat je naar de koelkast loopt en het gewoon merkt, zonder het jezelf kwalijk te nemen.
Dat is saai. Dat is helemaal niet meeslepend. En het is het enige wat er over drie maanden nog steeds staat.
Op een dinsdag dus
Ik wou dat ik je iets spannenders kon vertellen. Dat er een moment komt waarop het kwartje valt en alles anders wordt.
Soms valt dat kwartje ook. Maar het valt bijna nooit op de plek waar je stond te wachten. Het valt terwijl je de vaatwasser inruimt en er ineens iets door je heen schiet dat je al jaren wist.
Je hoeft dus nergens heen. Je hoeft alleen wat vaker aanwezig te zijn bij het gewone. Niet omdat het gewone zo heilig is, maar omdat jij daar bent.
De hele dag, elke dag.
Ook op dinsdag.
Ik ben niet degene met het antwoord. Ik ben degene die het licht voor je aandoet.
Deze week, haal er elke week 1 uit. Kies er dus één niet alle vier tegelijk.
• Wacht deze week drie keer één seconde langer voordat je ja zegt.
• Schrijf ’s avonds op wat je die dag hebt gezegd terwijl je iets anders bedoelde. Eén zin is genoeg.
• Blijf één keer bewust in de auto zitten en vraag jezelf waar je nog niet naar binnen wilt.
• Merk het uur op dat je verliest. Niet stoppen. Alleen merken.
Wil je een keer iets met me delen of heb je vragen?
Dat kan op verschillende manieren.
Stuur me een Whatsapp bericht, email of klik op de button hiernaast voor een gratis en vrijblijvende kennismaking.
Wil je hier verder mee? Kijk eens naar Thuiskomen bij jezelf.