Mijn verhaal
Op de helft van het leven
Over drie dingen die vlak na elkaar wegvielen, een fotoalbum op schoot.
En wat er daarna toch weer opkwam.
Er zijn periodes waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren.
Het einde van onze onderneming.
Het overlijden van mijn vader op 29 februari 2024. En daarna, op 31 december 2025, het overlijden van mijn moeder.
In minder dan twee jaar veranderde mijn hele leven.
Ik verloor de twee mensen die mijn begin waren. De twee helden die onvoorwaardelijk van me hielden, wat er ook gebeurde.
En daarnaast lieten we los waar we acht jaar aan hadden gebouwd.
We waren uitgeput, en tegelijk in diepe rouw.
Ik ga niet doen alsof ik daar mooie woorden voor heb.
Het was gewoon veel, en het kwam allemaal tegelijk.
29 Februari, Schrikkeldag
Mijn vader overleed op een schrikkeldag.
Negenentwintig februari. Een datum die er drie van de vier jaar niet eens is.
Ik weet nog steeds niet goed wat ik daarvan moet vinden. Soms denk ik dat het bij hem past, iets eigenzinnigs, net even anders dan anders. En soms voelt het gewoon scheef dat ik zijn sterfdag maar eens in de vier jaar op de kalender zal staan.
Misschien hoeft er ook niet iets van gevonden te worden. Sommige dingen zijn gewoon zoals ze zijn.
31 December, Het afscheid met mijn moeder
Bij mijn moeder is het anders gegaan, en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.
Ook niet echt op de mooiste dag van het jaar, maar toch…
Een paar dagen voor haar overlijden hebben we afscheid genomen.
Ze was helder. We konden praten, echt praten.
Dat afscheid was fantastisch. Ik weet dat dat een raar woord is voor zoiets, maar ik heb geen beter. Er is gezegd wat er gezegd moest worden. Er bleef niets liggen.
Niet iedereen krijgt dat. Ik weet hoeveel mensen achterblijven met een gesprek dat nooit meer gevoerd kan worden. Dat had ik niet, en dat is denk ik het grootste geschenk dat ze me heeft gegeven.
Een fotoalbum op schoot
Een paar weken voor mijn moeders overlijden, zaten we samen over oude fotoalbums gebogen.
En ineens zag ik ze.
Mijn ouders, als jonge mensen. Verliefd. Hoopvol. Omringd door vrienden.
Voor het eerst van mijn leven zag ik hen niet als mijn ouders, maar als mensen die ooit zelf jong waren geweest. Met hun eigen dromen, hun eigen twijfels, hun eigen leven dat nog helemaal open lag.
Dat deed iets met me.
Want daarmee zag ik ook iets anders. Deze mooie mensen hebben uit liefde voor me gezorgd. Met volle eer en geweten, met wat ze op dat moment wisten en konden.
Dat is niet hetzelfde als zeggen dat alles goed was. Het is wel iets waar ik vrede in vond.
En toen kwam er ruimte
Wat me het meest heeft verbaasd, is wat er daarna gebeurde.
Door al die rouw en die uitputting heen kwam er ook ruimte. Niet meteen, en niet omdat ik ernaar zocht. Maar er kwam iets terug dat ik jaren had gemist. Creativiteit. Inspiratie. De drang om iets te scheppen dat er écht toe doet.
Ik ben een trotse Leeuw, geboren in augustus. En vijftig zijn voelt voor mij niet als een eindpunt. Het voelt als opstaan.
Voor het eerst in mijn leven heb ik de ruimte, de rust en de moed om helemaal mezelf te zijn.
De geleerde les
Je ziet je ouders pas als mensen wanneer je ze niet meer als ouders hoeft te zien.
Dat is wat dat fotoalbum me leerde. Zolang ze er zijn, zijn ze je vader en je moeder. Ze horen sterk te zijn, of streng, of aanwezig, of juist niet. Ze horen bij hun rol.
En dan zie je op een dag een foto van twee jonge mensen die nog niet wisten hoe het zou lopen. Die net zo zochten als jij nu doet.
Dat verandert hoe je terugkijkt. Niet omdat alles daarmee goed wordt, want dat is niet zo. Wel omdat je begrijpt dat ze het deden met wat ze hadden.
En daarom dit: als je ouders er nog zijn, ga dan eens met ze door de foto’s van vroeger.
Vraag naar wie ze waren voordat jij er was. Wat ze wilden worden, waar ze bang voor waren, hoe ze elkaar tegenkwamen.
Niet omdat je er dan iets mee moet. Maar omdat je ze dan één keer ziet zoals ze waren, in plaats van zoals ze voor jou waren.
Ik ben blij dat ik dat album nog met haar heb bekeken.
Mijn verhaal is mijn waarheid, en dat wil niet zeggen dat het ook de jouwe is.
Doe ermee wat voor jou goed voelt.
Wil je hier verder mee? Kijk eens naar Werken vanuit wie je bent.