Over 28 september 1962, en over een telefoontje dat ik dit jaar niet heb gepleegd.
Het is de eerste keer.
Mijn ouders trouwden op 28 september 1962.
Vierenzestig jaar geleden vandaag. Ik belde ze altijd op deze dag al was ik altijd in de war, met deze datum. Het gesprek duurde nooit lang en we mopperden altijd zogenaamd op mijn vader omdat hij weer geen bloemtje had gekocht voor mam.
Dit jaar is er niemand om te bellen
Mijn vader overleed in februari 2024. Mijn moeder op de laatste dag van 2025.
Altijd was ik in de war met de dagen, was het nou 28 of 29? En altijd moesten we daarom lachen. Maar ja… Vorig jaar waren we nog bij mijn moeder en kon ik nog bellen. Dit is de eerste 28 september waarop dat niet meer kan, en daar zit precies in wat er zo raar aan voelt. De dag is er gewoon. Hij staat op de kalender, hij komt langs zoals elk jaar, en er is niemand meer die hem viert.
Ik had niet verwacht dat een datum zonder de mensen erin nog zo hard kon aankomen. Een somber gevoel, die je alleen maar kunt accepteren.
Twee jonge mensen op een foto
Een paar weken voor het overlijden van mijn moeder zaten we samen over oude fotoalbums gebogen. Daar zag ik ze voor het eerst als jonge mensen. Verliefd, hoopvol, met een leven dat nog helemaal open lag. Daar heb ik eerder over geschreven, in Op de helft van het leven.
Vandaag valt me pas op wat ik daar zat te bekijken. Dat waren twee mensen die op een dag als vandaag met elkaar trouwden, en die nog helemaal niet wisten hoe het zou lopen.
Negen dagen ervoor
Roger en ik trouwden op 19 september 2019.
Onze dag ligt negen dagen voor die van hen, in dezelfde maand. Een aantal jaren lang liepen die twee data zo achter elkaar aan en dacht ik daar verder niets bij. Dit jaar merk ik dat die van hen er nog steeds achteraan komt, ook nu er niemand meer is die hem viert.
De geleerde les
Een datum verdwijnt niet samen met de mensen die erin zaten.
Ik dacht dat zo’n dag vanzelf zou vervagen zodra er niemand meer is om te bellen. Dat gebeurt dus niet. Hij komt gewoon terug, elk jaar, en hij is nu van mij.
Daar zit ook iets moois in, al had ik dat vanochtend nog niet zo kunnen opschrijven. Zolang ik deze dag blijf aanzetten, blijft er iets overeind van wat zij in 1962 zijn begonnen.
En daarom dit: als jij ook zo’n datum hebt, laat hem dan niet in stilte langsgaan. Doe er iets kleins mee. Steek een kaars aan, pak de foto’s erbij, bel iemand die ze ook heeft gekend. Er hoeft geen ritueel van gemaakt te worden. Even hardop zeggen dat de dag er is, is genoeg.
Mijn verhaal is mijn waarheid, en dat wil niet zeggen dat het ook de jouwe is.
Doe ermee wat voor jou goed voelt.
